دکتر علی شریعتی و شهید مطهری و زندگی

مارکسیسم

در چند جمله کوتاه توضیحاتی در مورد آن می گویم اگر چه نمیشود به کل مطلب اشاره کرد ولی به گوشه هایی از آن اشاره می کنم :

مارکسیسم که از نام کارل مارکس گرفته شده زیربنای علمی هر دو مکتب سیاسی سوسیالیسم و کمونیسم است.

مارکس اگرچه در کتاب خود با هر گونه ایدولوژی به جنگ بر خواست ولی در انتها خود یک ایدولوژی شد تا جایی که مارکس در جمله می گوید : من مارکسم و مارکسیسم نیستم.در هر صورت اندکی از اصول مارکسیسم به شرح زیر است :

1. اقتصاد تعیین کننده ی مسیر تاریخ است و تاریخ جز جنگ های طبقاتی و مبارزه بین گروه هایی که منافع اقتصادی آن ها با هم متعارض است چیز دیگری نیست. بر اساس این تعبیر جنگ های طبقاتی در مراحل مختلف تاریخی ابتدا بین بردگان و صاحبان برده ها، سپس میان فئودال ها و «سرف»ها با دهقانان فقیر و بی زمین و بالاخره بین کارگران و سرمایه داران در می گیرد و سرانجام به پیروزی طبقه ی کارگر یا پرولتاریا منتهی می گردد.

2. دولت ها نقشی جز تعیین طبقه ی حاکم ندارند و در جوامع سرمایه داری دولت محافظ منافع صاحبان سرمایه ها و استثمار طبقه ی کارگر است. این فشار و استثمار فقط هنگامی خاتمه خواه یافت که مالکیت خصوصی، به ویژه مالکیت ابزار تولید از میان برداشته شود و طبقه ی کارگر حکومت را به دست خود بگیرد. نخستین مرحله ی این تغییر و تحول دیکتاتوری پرولتاریاست ولی پس از استقرار نظم تازه، در جامعه ی ایده آلی کمونیست ها، دولت باید از میان برود.

3. تغییر نظام سرمایه داری فقط از طریق انقلاب و توسل به زور امکان پذیر است. مارکس امکان تغییر نظام سرمایه داری و تحولات بنیادی جامعه را از طریق مسالمت آمیز رد می کند و مانیفست کمونیست یک دعوت صریح از طبقه ی کارگر برای قیام علیه سرمایه داری است.

علاوه بر اصول سه گانه ی فوق ، مارکس و انگلس در آثار متعدد خود زیربنای فلسفی مارکسیسم را که بر مبنای «ماتریالیسم دیالکتیک» (Dialectical Materialism) استوار شده پی ریزی می کنند و با تجزیه و تحلیل تاریخ از نظر فلسفه ی مادی یا «ماتریالیسم تاریخی» (Historical Materialism) آن را تکمیل می نمایند.

ماتریالیسم دیالکتیک در واقع تلاشی برای اثبات اصالت ماده از طریق منطق دیالکتیک است، به این معنی که با قرار دادن دو تعارض «تز و آنتی تز» (Thesis-Anti thesis) در برابر یکدیگر، مثلا دلایل وجود روح یا عدم آن در برابر هم ، به بحث و جدل پرداخته و نتیجه ی مطلوب خود را که در اصطلاح دیالکتیک «سنتز» (Synthesis) نامیده می شود، از آن به دست می آورند. ماتریالیسم دیالکتیک به طور خلاصه یک مکتب الحادی است که وجود هرگونه نیروی ماوراءالطبیعه را نفی و انکار می کند و «ماتریالیسم تاریخی» با تفسیر تاریخ از نظر فلسفه ی مادی بررسی می نماید و برای تمامی تحولات جهان در طول تاریخ، حتی پیدایش ادیان ریشه های اقتصادی و مادی جستجو می کند.

ادامه مطلب

نوشته شده توسط علی شاکری در چهارشنبه ششم آبان 1388 ساعت 13:49 موضوع | لینک ثابت

سلامی به گرمی دلهایتان

از این به بعد در حرکت دیگر به تبیین مسایل دینی و مکتب های گوناگون در جهان می پردازم و هدف از این کار فقط آشنایی است نه تبلیغ تا شاید راهنمایی باشد برای دوستان.........................

نوشته شده توسط علی شاکری در چهارشنبه ششم آبان 1388 ساعت 13:28 موضوع | لینک ثابت

چنین گفت زرتشت

آه ؛ ای مجنون مهربان ؛ زرتشت ! ای شیدای اعتماد ! تو همیشه همین سان بوده ای . تو همیشه با اعتماد به هر چیز هراسناک نزدیک شده ای .

تو همیشه می خواهی هر غولی را بنوازی. هرم نفسی گرم و کمی موی نرم بر پنجه ؛ همین بس تا تو یکباره آمادهء عاشق شدن و به دام انداختن اش شوی.

عشق خطری است در کمین تنهاترین کس. عشق به هر چیزی که زنده باشد و بس ! براستی ؛ خنده آور است جنون و فروتنی من در عشق !

نوشته شده توسط علی شاکری در چهارشنبه ششم آبان 1388 ساعت 13:0 موضوع | لینک ثابت

خوب بودن ! کلمه هیجان آوری نیست .

خوبی ، در فارسی شکوه و عظمت خارق العاده ای ندارد ،

با متوسط بودن و بی بو و خاصیت بودن هم صف است

خوب بودن از نظر ما یعنی بد نبودن ! و این معنی مبتذلی است !

آدم خوب ! به چه کسانی می گوییم ؟ به آدمهایی که فقط به درد دامادی می خورند

و تشکیل خا نواده و سر و سامانی شسته رفته و راحت و نقلی

کسی که هم به حرف طبیعت میکند و هم به حرف همه آدمها .

آدم خوب یعنی کسی که هیچکس از او بدش نمی آید ! یعنی چه !

اما .... در اینجا کسی چه می داند که خوب بودن ، در سطح بالا تر از زندگی

و مردم و « روزمرگی » با عالی ترین زیبا بودن ها یکی می شود ،

در هم می آمیزد و بعد ، در آنجا – آنجا که دست کوته بلندترین احساس ها هم

به زحمت به آستانه آن می رسد – در آن قله بلند عالیترین معراجهای روحهای خارق العاده ،

خوبی ها از عالیترین زیبایی ها نیز زیبا تر می شوند .

چنانکه زیبایی ها نیز در آنجا از آسمانی ترین و مقدس ترین خوبی ها نیز خوب تر می شوند!

دنیای دیگری است ؛ چیزهای دیگری است ؛ رنگها ، آتش ها ، روشنایی ها

و حالتها و نیازها و دردها و تشنگی ها و عشق ها و دوستی ها و پیوند ها

و احساس ها و تصویرها و تپیدن ها و ایمان ها ... ی دیگری است .

پای هیچ تعبیری بدان گامی برنتواند داشت و دست هیچ زبانی بر دامن بلندش

چنگ نتواند زد

باید روزگار یک نغز بازی کند

برادر ! پرداختن به اینها كه هنرشان فحاشی است و فضیلتشان چاقی است

ما را از راه منحرف میكند ، از كار میاندازد

و از همه بدتر جهت و جبهه اصلی را در اذهان مغشوش میسازد

بگذار اینها شب و روز فحش بدهند و چاق شوند

اینها اگر یكروز من و تو را میگذراندند تمام افتخاراتشان آب میشد

و از تو نیز كه بدتر از منی لاغرتر میشدند

من و تو هم اگر یك شب آنها را میگذراندیم البته شكممان و جاهای دیگرمان پیه و دمبه

میگرفت و میتوانستیم آنها را به تماشای خلق بگذاریم و به رخ گرسنه ها بكشیم

و به سر تمام مردم لاغر بزنیم و آنها را دمبه كش و پیه مال كنیم

قربان آن زبان شیرین و آتشین و دردمند علی كه چه خوب سمبل این تیپ را تشریح میكند

نافجا حضنیه بین نثیله و محتلفه ...! ( دو پهلویش ورم كرده و در تكاپوی میان سرگینش و آخورش

ولی اینجور چاقیها عاقبت ندارد

و به تعبیر علی كه درود خدا و تمامی انسانهای حق پرست بر او

تا اینكه تاب ریسمانش واشد و عملش كارش را ساخت

و از بس خورد مرد ! پرخوریش او را به زانو درآورد

ادامه مطلب

نوشته شده توسط علی شاکری در چهارشنبه بیستم خرداد 1388 ساعت 19:40 موضوع | لینک ثابت